Uzun zamandır yazamadım. İçimden gelmedi. “Niye?” diye sorarsanız… Çünkü zor bir dönemden geçiyoruz.
Ekonomik sıkıntılar, yanı başımızda süren savaşlar… İnsan ister istemez etkileniyor. Toplum olarak sanki görünmeyen bir ağırlığın altındayız. Tarif etmesi zor bir hâl: Ne yaptığımızı tam bilmiyoruz, ne hissettiğimizi tam anlatamıyoruz.
Belki de bu yüzden sustum. Ama susmak da bir yere kadar.
Aradan zaman geçti. Olan biteni izledik. Dinledik. Okuduk. Ve şunu fark ettim: Savaşın kendisinden çok, savaş karşısındaki duruşlarımız yaralıyor beni.
Mustafa Kemal Atatürk’ün bir sözü vardır: “Savaş, zorunlu olmadıkça bir cinayettir.”
Bu söz, sadece bir tarih cümlesi değildir. Bir ahlak ölçüsüdür. Bizim de şiarımız olmalıdır. En azından benim şiarımdır.
Evet, kabul edelim: İnsanlık tarihinde savaş hep vardı. Bizim tarihimizde de var. Ama bir fark var. Bu millet, savaşı hiçbir zaman alçak hesapların aracı olarak görmedi. En azından idealimiz bu olmadı. O yüzden seviyorum bu milleti.
Bugün ise başka bir şey görüyoruz. Çok üzülüyorum. Yanı başımızda bir savaş yaşanıyor. İnsanlar ölüyor. Kadınlar, çocuklar…
Ve biz, kimin haklı olduğundan önce kimin “bizden” olduğuna bakıyoruz.
Bir din adamının çıkıp “Ben bu savaşta tarafsızım, çünkü…” diyerek başladığı konuşmasında mezhep vurgusu yapması…Bu nasıl bir ölçüdür?
Mazlumun mezhebi olur mu?
Mazlumun kimliği olur mu?
Mazlumun yaşı, cinsiyeti olur mu?
Mazlum, mazlumdur.
Nitekim son günlerde devletin en üst makamı Sayın Recep Tayyip Erdoğan’dan da mezhep ayrımcılığına karşı net uyarılar yapıldığını gördük. Mezhep üzerinden ayrışmanın, bu coğrafyaya sadece acı getirdiği açıkça ifade edildi.
Bu da gösteriyor ki mesele sadece bireysel bir hassasiyet değil; aynı zamanda toplumsal bir sorumluluktur.
Savaşın en ağır yükü her zaman sivillerin omzuna biner. Bir annenin gözyaşı, bir çocuğun korkusu, bir babanın çaresizliği…
Bu duyguların mezhebi, kimliği, dini olmaz.